کتاب پایداری معماری بومی ایران با نگاهی تحلیلی و پژوهشی به ریشههای فرهنگی، اقلیمی و اجتماعی معماری سنتی ایران، به بررسی پیوند میان هویت بومی و پایداری در طراحی فضاهای زیستپذیر میپردازد. این اثر با تأکید بر مبانی نظری بومگرایی، منطقهگرایی و ارزشهای جهانبینی ایرانی، تلاش دارد نقش معماری بومی را در مقابله با بحرانهای زیستمحیطی و حفظ منابع طبیعی بازتعریف کند.
نویسنده با بهرهگیری از دیدگاه متفکرانی همچون آموس راپاپورت، پاول اولیور و حسن فتحی، نشان میدهد که چگونه معماری سنتی ایران با استفاده از مصالح بومی، سازگاری اقلیمی و مفاهیم فرهنگی، الگویی از معماری پایدار و مردممحور ارائه داده است. این کتاب منبعی ارزشمند برای دانشجویان معماری، طراحان و علاقهمندان به احیای میراث معماری بومی و پایداری محیطزیست محسوب میشود.